Eski evimizdeki odamda çiplak bir ampül yanıyordu. Gece yatmadan önce o ampulun kendinden dolayı aydınlatamadığı bölgede oluşan "balık"a bakardım.. Bunu bir arkadaşıma anlatmıştım. O da daha önce bu balığı nasıl fark edemediğinden dem vurmuştu. Daha sonra da bana bu yukarıdaki fotografın ters çevrilmemiş halini gönderdi..


Geçen gün bu fotografa bakarken ters çevirmek "aklıma geldi".. Çevirdiğimde gördüm ki sanki balığın da "aklına bir fikir gelmiş".. Bir balık ve üzerinde yanan ampul.. İşte düşüncesine bağlanmış bu balığı böyle keşfettim..


Bu keşfim üzerine düşünürken başka bir şeyi daha fark ettim. Balık şeklinin oluşması için ampulun yanıyor olması gerekliydi. Yani balık ancak düşündüğü zaman var oluyordu.. (cogito ergo sum) Sanırım bizi var eden "düşünceye" de (düşünme eylemine yani) böyle balık gibi bağlanmamız gerek..





"düşünüyorum öyleyse yalnızım" sözünü duyduğumda çok sevmiştim. bu balığı da sanırım bu yüzden sevdim. Balık düşündüğü zaman heryeri aydınlatip kendinden başka hiç bir şey bırakmıyor ortada. Yalnız kendini, yalnız var ediyor...





(fotograf üzerinde: crop; auto contrast ve çerçeve dışında herhangi bir manipulasyon yoktur..)